Blonde Surinaamse op de brug

Surinaamse

‘Stom wijf’ beet de jongeman in de auto mij toe toen ik met mijn fiets niet fluks aan de kant ging. Ik draaide me om, ging staan en gaf weerwoord. Hij maakte witheet aanstalten om naar buiten te stappen. Agressie op de A-brug hartje Groningen temidden van de kerstmarkt waar het bruisende gezelligheid gaf. De verkeersregelaar voorkwam verder noodweer en sprong manmoedig er tussen, liet het heethoofd door rijden.“je leek een krachtige Surinaamse moeder, zo sterk en vol overwicht’ zei  de vriendin vandaag, toen we het rare incident nog eens beschouwden. De jonge kerel leek onder invloed en had een kleurtje zei mijn vriendin. Dat alles had ik in het moment niet opgemerkt en niet bewust meegenomen in mijn optreden. 

Freeze, flight of fight

Ik vertelde haar dat ik ijzig kalm ben in crisissituaties, geen ‘freeze, flight or fight’ in mij. Dat laatste wel van oorsprong maar inmiddels gecultiveerd. Ik ga wel staan en heb repliek want op zo’n moment ben ik voor de duvel niet bang. Zo heb ik mijn blauw aangelopen peuterdochter ooit een Rang snoepje uit de keel geklauwd, zeer tegen mijn EHBO-diploma in, want het geleerde werkte niet. Heb ik een vriendin en mijzelf onlangs op een bootje met platbodem op stormachtig Snekermeer geloodst naar veilig water en word ik door veel mensen steevast uitgekozen bij spannende aangelegenheden als veilig baken. Even was ik de Surinaamse moeder die haar zoon een halt toe riep.

Kinderen zijn altijd loyaal

Het werd mij met de paplepel ingegoten. Mijn ouders waren geen durfals en ik was oudste dochter. Ik heb menig heet kooltje uit het vuur gehaald voor het gezin en voor mijn broertjes met woord en daad straatruzies beklonken. Het kost wat jaren eer ik mijn eigen overschreeuwde angsten onder ogen kon zien en de ‘flinkerd met grootspraak’ in mij  nuance kon geven. Kinderen helpen vanuit overlevingsdrang het systeem daar waar het het zwakste is. Altijd. Zij blijven in die loyale rol, en onderdrukken daarmee emoties, delen van zichzelf, totdat zij zich er bewust van worden. Die ongeziene delen van hen roepen steeds harder en laten zich steeds duidelijker horen door angsten, psychische stoornissen, leerproblemen, burnout etc. Hun overlevingsmechanisme dat in dienst was voor het behoud van de familie , wordt een echte kracht als op de breuklijnen van de kwetsuren een pleister komt van goudstof. Dan verdiept een mens zich en kan tot werkelijke bestemming komen. Maar eerst die weerstand, die afschuwelijke weerstand van het ego kunnen managen. ‘Ja maar het doet zo zeer en ik heb al honderd keer dit of dat gedaan’.

Ontgin waar niemand vruchtbaarheid vermoedt

Het slechte nieuws is dat de pijn nooit overgaat, je angst en je boos poppen altijd op. Het zijn functionele emoties bij gevaar, maar dat is er gelukkig meestal niet. Ze geven het signaal af aan je volwassen zelf dat je iets moet doen dat niet aangeboren is en dat voelt als niet goed. veel mensen verwarren dat met hun intuïtie. Het goede nieuws is dat je er mee kunt leren omgaan en dat de beloning groots is.  Ontgin waar niemand vruchtbaarheid vermoedt, elke woestijn heeft zijn wel. Je moet weer voor je gevoel langs het ravijn gaan en de afgrond aanschouwen en moed te verzamelen om met al je kwetsuren in je hart, jouw wijze stap te maken die het verschil maakt. Met elke keer weer de grote beloning van het leven: Daar ligt werkelijk je geluk naar wie je ten diepste in alle authenticiteit bent. Liefde en geluk wachten je als zoete bekroning van je volwassen zelf. Om met de woorden van May West te spreken: “Nobody said it would be easy, I only say it would be worth it’.

 

Ontgin waar niemand vruchtbaarheid vermoedt

Trek de woestijn in,
 
laat de karavaan
 
den groenen rijkdom der oasen,
 
u zij de dorre oceaan
 
van zand; goud en topazen
 
bewaart ge niet,
 
die zijn voor uw vriendin,
 
de koningin van Scheba;
 
den stierenvechter laat ge de arena,
 
den volkstribuun
 
het duizendvoudige gehuil
 
van de hyena’s
 
die beurtlings ‘kruist hem’
 
en ‘hosannah’ roepen;
 
gij gunt den boetprofeet
 
zijn sprinkhaan en zijn kemelshaar.
 
ontgin, waar niemand
 
vruchtbaarheid vermoedt,
 
elke woestijn heeft zijn wel;
 
geloof onafgebroken:
 
hier móet water zijn;
 
uw eenige toeverlaat
 
zij het woord:
 
‘o, bolwerk, o, citadel,
 
bekleed mij met
 
een nieuwen mantel,
 
laat het firmament
 
mijn huis zijn,
 
zorg, dat mij niemand kent.’
-Hendrik Marsman
Stijn (Hillie)

Stijn (Hillie)

Ervaren systeemopsteller, trainer op identiteitsnivo, professioneel begeleider van organisatievraagstukken. Verzorgt systeemopleidingen op het vlak van persoonlijk leiderschap. Heeft een open podium voor familie-opstellingen en levensvragen. Wijst je de weg naar wie je echt bent, zodat je kunt worden wie je bedoeld bent te zijn met al je talenten en mogelijkheden. Met zelfacceptatie en effectieve persoonlijk sturing over jouw levenspad. Onthult samen met jou je persoonlijke sleutel tot jouw levensgeluk. Laat je je moed verzamelen om buiten je comfortzone te gaan, want daar ligt de magie. Ook voor jou.

2 gedachten over “Blonde Surinaamse op de brug

  • december 22, 2017 om 11:34 am
    Permalink

    Herkenning alom.
    Door anderen als standvastig en een baken in zee genoemd terwijl je eigenlijk jezelf overschreeuwt om de ander op afstand te houden.
    En ja, zo herkenbaar dat een kind vanuit loyaliteit aan het gezin de eigen emoties voor een deel wegdrukt omdat er in dat gezin al genoeg emoties waren.
    Totdat je je er bewust van wordt.
    Mooi hoe je beschrijft dat je zelf een pleister van goudstof op je kwetsuren kunt plakken. Dat vergt moed om bij jezelf naar binnen durven kijken.
    Dus het gedrag dat ontstond uit overleven kan nu als kwaliteit worden ingezet om de wel in de woestijn te vinden…..
     

  • Stijn (Hillie)
    december 22, 2017 om 3:26 pm
    Permalink

    Dank Miek. Ik zie je straks niet meer op FB maar hoe leuk dat je hier nu reageert.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *